BRISEL – Cijene stanova i kuća u EU porasle su za više od 53 odsto u posljednjih 10 godina. Zbog naglog skoka cijena kupovine i zakupa nekretnina, mladim Evropljanima je danas teže da dođu do krova nad glavom nego što je to bilo njihovim roditeljima.
U Briselu, sjedištu EU institucija, cijene zakupa rastu brže od plata. U gradu u kojem živi veliki broj mladih profesionalaca i studenata, ponuda pristupačnih stanova ne prati potražnju, prenosi RTS.
Prosječna kirija u Briselu je više od 900 eura. To znači da je potrebno prosječno izdvojiti najmanje trećinu prihoda za stanovanje, a za najsiromašnije kategorije i do 50 ili čak 70 odsto prihoda”, kaže Karol Dumont iz briselske Asocijacije za pravo na stanovanje.
Oko 60 hiljada ljudi u Briselu nalazi se na listi čekanja za socijalni stan, a to čekanje može da traje i do 15 godina.
Rast stanarina, nedostatak socijalnih stanova i sve veći pritisak na mlade i porodice sa nižim primanjima postali su ekonomsko i političko pitanje na nivou Evropske unije.
Petnaest gradonačelnika velikih evropskih gradova, među kojima su bili predstavnici Rima, Barselone, Pariza i drugih, pokucalo je na vrata Brisela prošlog oktobra. Poručili su da kriza stanovanja ne može da se riješi samo nacionalno ili lokalno, već da su potrebni evropski fondovi, novi zakonski okviri i oblici saradnje.
Iako je stanovanje nadležnost zemalja članica, Evropska komisija prvi put ima komesara zaduženog za stambenu politiku, dok je Evropski parlament formirao poseban odbor posvećen ovom problemu.
Komisija je nedavno predstavila i prvi evropski plan za pristupačno stanovanje. Može li Brisel zaista da riješi krizu stanovanja u različitim zemljama članicama?
U mnogim evropskim zemljama, mladi ljudi koji žele da se osamostale sve češće se odlučuju za zajedničko stanovanje, čak i ako imaju sopstvene prihode. U centru Brisela, tri zaposlene djevojke, Mari, Luiz i Kler dijele stan i mjesečnu kiriju od 1.600 eura.
“Deljenje stana nam se naravno isplati, kao i činjenica da je ugovor o zakupu samo na godinu dana. To nam daje fleksibilnost, što je važno u našim godinama, kada su česte promjene. Možemo uvijek lako da odlučimo da li ostajemo u stanu ili ne”, kaže Kler Nejrink.
Karol Dumont iz Asocijacije za pravo na stanovanje navodi da su kirije od 2010. do 2020. godine u Briselu rasle i do 20 odsto brže od inflacije.
“Taj trend se nastavlja, prije svega zato što se stanogradnja vidi kao oblik investicija, koje moraju da budu rentabilne i donesu profit. Zato problem nije toliko da li se gradi dovoljno stanova, već kakvi su ti stanovi i ko može sebi da ih priušti”, navodi Dumont.
Inflacija, spekulativne investicije u gradnju i nekretnine, kratkoročno izdavanje turistima na platformama kao što je Er-Bi-En-Bi, sve to je drastično poskupjelo stanovanje. U velikim turističkim centrima, od Barselone do Amsterdama i drugih gradova, to je dovelo do velikih protesta građana i zahtjeva da se ograniči ili zabrani kratkoročno iznajmljivanje stanova turistima.
Kata Tuto, iz Evropskog komiteta regiona, smatra da je evropsko zajedničko tržište razlog zbog kojeg se kriza stanovanja ne može rješavati izolovano, od zemlje do zemlje.
“Kriza stanovanja je i problem jedinstvenog evropskog tržišta. Mobilnost studenata, turista i građana unutar EU takođe utiče na stanovanje. Kapital je globalan, investicije su prekogranične, a gradovi sami nemaju alate da se nose sa tim pritiskom. Zato je potrebna evropska akcija”, ističe Tuto.
Preusmjeravanje evropskih fondova
Osnovna ideja plana za pristupačno stanovanje Evropske komisije jeste da pokuša da ukloni ključne prepreke koje danas sprječavaju gradove i države članice da grade i renoviraju više pristupačnih stanova. Plan nudi preusmjeravanje postojećih evropskih fondova i izmjenu zakonskog okvira o državnoj pomoći kako bi gradovi mogli lakše i više da ulažu u socijalno stanovanje.
Za Irene Tinagli, predsjednicu Odbora za stanovanje Evropskog parlamenta, promjena procedura nije dovoljna – potrebno je obezbijediti veća finansijska sredstva.
“Ovo više nije samo socijalno pitanje. Nedostatak pristupačnog stanovanja utiče na konkurentnost Evrope, mobilnost radnika i studenata. EU može da pomogne kroz finansijske instrumente, grantove i zajmove, ali potrebna su i veća javna ulaganja”, smatra Tinagli.
Slično misle i evropski gradonačelnici, koji su predložili osnivanje evropskog fonda za stanovanje, po uzoru na program oporavka od kovida NextGenerationEU, koji bi mobilisao velike investicije od oko 300 milijardi eura godišnje.
Ključna debata o tome tek predstoji – posebno u okviru pregovora o budućem višegodišnjem zajedničkom budžetu EU.
Brisel pokušava da stvori finansijski i regulatorni okvir u kojem će države i gradovi moći da obezbijede stanove koje građani mogu da priušte — uz otvoreno pitanje da li će za to biti dovoljno novca i političke volje, prenosi RTS.